Wyobraź sobie miasto, które lubi o sobie myśleć, że jest spokojne. Rzeszów – z ryneczkiem, z knajpami, z osiedlami, które nocą świecą równymi rzędami okien. Miasto, które rośnie, ładnieje, cywilizuje się. A jednocześnie między jego ulicami biegną trasy, których nie znajdziesz w żadnym przewodniku. Trasy, którymi przejeżdżają samochody, o jakich lepiej nie pamiętać, i w których na tylnym siedzeniu siedzi ktoś, kto wcale nie chciał tu być.

Wyobraź sobie dziewczynę, która przyjeżdża tu z daleka. Nie zna miasta, nie zna języka, zna za to jedno uczucie: nadzieję, że po drugiej stronie granicy da się zacząć od nowa. Jest Sonia. Jest Olga. Są obietnice pracy, normalności, „nowego życia”. A potem wszystko, co miało być wyborem, nagle okazuje się pułapką. Zostaje ciało, którym ktoś handluje.

Wyobraź sobie detektywa, który nie wchodzi do akcji z fanfarami. Jarek Kotek nie jest bohaterem z plakatów. Ma swoje zmęczenie, swoje prywatne porażki, swoje niedospane noce. I ma akta, w których zaczynają się pojawiać detale, których nie da się zrzucić na przypadek. Zniknięcia. Dziewczyny bez nazwisk, tylko z imionami przekręcanymi w policyjnych notatkach. Trop, który prowadzi nie w stronę jednego przestępcy, ale całej plątaniny ludzi: tych, którzy szukają, tych, którzy zniknęli, i tych, którzy dobrze zarabiają na tym, że nikt o nich głośno nie mówi.

Wyobraź sobie układy, które nie potrzebują podpisanych umów. Wystarczą słowa rzucone mimochodem, numer zapisany w telefonie, dyskretne przelewy. Człowiek, który wie, jak zamienić cudze ciała i cudze dramaty w czysty biznes. Dla kogoś, dla którego przemoc jest językiem, a strach – narzędziem pracy. Lokale, mieszkania, granice, przejazdy. Wszystko działa jak dobrze naoliwiona maszyna, w której ludzie są tylko towarem przesuwającym się z punktu A do punktu B.

Wyobraź sobie nadzieje, które próbują przebić się przez ten mrok. Dziewczyny, które mimo wszystkiego szukają w sobie siły, by nie zostać tylko numerem w cudzym notesie.

Odpowiedz sobie na pytanie: czy warto w ogóle wchodzić w taką historię? Książkę, która nie obiecuje łatwej ulgi, tylko wejście w mrok miasta, które znasz z nazwy. Czy warto spędzić czas z ludźmi, których wybory są niewygodne, bolesne, zbyt prawdopodobne?

Jeśli chcesz przeczytać coś, co dzieje się nie „gdzieś tam”, ale tu, w konkretnym mieście, w konkretnych mieszkaniach, na konkretnych ulicach – „Uwolnij mnie” jest właśnie taką opowieścią.